 |
 |
|
| |
# 2012
|
28 December 2011 | 13:00:12
"NIEUWE JAERS WENSH"
Het Oude Jaer is om;
wat vleijen sich de Menschen
Met mallen overvloed
van onverstandigh wenschen.
Wenscht boven allen wensch
te leven in 't Nieuw Jaer,
Of elcke dagh uw eerst'
en elck uw laatste waer.
-
Constantijn Huygens, 27 december 1665
# oppervlakte
|
25 Oktober 2011 | 11:36:13
Het komt er uit. Eindelijk. Túúrlijk, heel vanzelfsprekend zul je denken. Dat valt, heden ten dage, helaas nog vies tegen. Het komt er ook met een onmenselijke kracht uit, bovendien.
Hoe? Kenmerkend door een gezonde dosis humor, diepzinnigheid, scherpzinnigheid. Gevoel vóór en hunkering náár detail en bovendien Pure Schoonheid. Een hoge mate van attentie, met als kers op de taart: alles in complete Rust.
Bovenstaande kan soms nog wel eens als ‘zwaar’, ‘zweverig’, zelfs ‘heftig’ ervaren worden. ‘Haha’, wil je dan typen. Kan lang niet iedereen aan, begrijp ik ook wel hoor. :-)
Het is soms alleen ‘pretty shocking’ -zachtjes uitgedrukt- hoe dit aan de oppervlakte verschijnt. Gewéldige woordspeling, al zeg ik het zelf.
Dan rest mij het volgende:
“Het is allemaal een kwestie van tijd”
“Je” hebt gelijk.
Hoe ironisch, gezien ik tijd maar een loze definitie van ‘alles’ en tegelijkertijd ook helemaal ‘niets’ vind.
Viva la Vida,
‘En ik vind het allemaal Práchtig!’
# stilte in de zaal
|
07 Oktober 2011 | 13:08:20
Er staat op dit moment geen muziek aan. Er wordt op dit moment niet gesproken. Er worden geen vragen gesteld. Er worden, op het moment, ook geen antwoorden gegeven. En weet je? Het is goed zo. Het is stil. Eindelijk, gewoon even doodnormaal, Stil.
Er wordt niet Geromantiseerd. Gefilosofeerd. Gedramatiseerd.
Er wordt niet Opgehemeld, Neergehaald, Omvergeblazen.
Er wordt niet Gehuild, Gelachen, Geschreeuwd.
Er wordt niet Gelopen, Gehold, Gevallen
Er wordt Gevoeld. Gekeken. Geroken.
Er wordt Geluisterd.
Er wordt Stilgestaan.
# THE END.
|
05 Oktober 2011 | 20:15:43
game over. het is klaar. de film is ten einde. de theaterdoeken hangen uit.
NIEMAND KIJKT
&het is goed.
# realize
|
05 Oktober 2011 | 19:55:16
............teenage C.family 
photo by: Me............
ik leef niet 'later', ik leef NU.
# Gracias a la Vida
|
28 September 2011 | 12:17:23
Daar sta ik dan. Op de rand van de afgrond. Naast mij staat er niemand. Achter mij staat er niemand. En nee, ook boven mij staat er niemand. Ook niet denkbeeldig.
Daar sta ik dan. Op de rand van de afgrond. Naast mij hoor ik van alles. Het is samen te vatten in één woord: Ruis. Dit hoor ik vaag ook achter me. En ja, boven mij is het, weliswaar wat verder weg, ook te horen.
Daar sta ik dan. Op de rand van de afgrond. Naast mij zie ik vage vlekken in verschillende doorzichtige kleuren. Ik kijk achterom en zie een grote, grijze en mistige vlek. Boven mij is het helder, ik haal diep adem en voel de frisse lucht in mijn longen stromen.
Ik spring. Van de rand, zo de afgrond in. Ik ben alleen, ik hoor niets, ik zie niets.
Ik duik met open armen, recht naar beneden. Ik ben alleen, ik hoor niets, ik zie niets.
Maar ik voel alles.
# le miroir
|
17 Juli 2011 | 13:39:48
“Op die momenten is het zwaar. Echt heel erg zwaar, weet je dat?
Dan wil ik schreeuwen. Zo hard mogelijk, het liefst op een punt waar ik hoger sta, overzicht heb. Dan zie ik alles beter. Dan beleef ik alles mooier. Dan zweef ik hoger. En dit alles, puur en alleen uit onmacht.
De flitsen worden dan ook heftiger, intenser, emotioneler. Echter ook, lijkt wel. Ik voel mijn benen niet meer. Ze lijken slap te worden, waardoor ik meestal automatisch op mijn knieën val.
Dan wil ik huilen. Zo heftig dat mijn hele lichaam mee schokt. Met hele lange halen, niet uit mijn woorden komend. Knielend en bijna smekend. Ik buig voorover met mijn gezicht naar de grond. Mijn handen sluiten mijn oren af, alsof ik mijzelf zo enigszins bescherm.
De vraag blijft hoe je jezelf beschermt tegen uitgerekend jezelf. Ergens houd ik mezelf ook tegen, hoor. Ergens wil ik het allemaal niet vergeten, ik wil het blijven zien, voelen, beleven.
Op die momenten.. mis ik hem ontzettend. Ze zeggen dat de tijd heelt. Nee, mon cherie. Die woorden waar iedereen een troost a la minute uit haalt.. ze zijn onjuist.
De tijd helpt alles te relativeren. De tijd helpt je dingen te waarderen, te koesteren en soms ook in te zien. Tijd leert je de dingen een plek te geven. Waarbij de een een grotere, diepere plek dan de ander krijgt. Waarbij de een meer tijd nodig heeft dan de ander.
Maar helen. Nee, tijd zal een dergelijk verlies nooit helen..”
En met die laatste woorden sloot ze haar verhaal eigenlijk af. Ze lachte haar tanden bloot, ieder ander had het aanstekelijk gevonden. Maar ik keek recht in haar ogen en zag verdriet, intens verdriet.
-X-
# intense happines
|
17 Juli 2011 | 12:36:09
.................................1407'11
.................................backtogetherparty;
.......................................................photo by; Me
# back to ME,
|
14 Juli 2011 | 18:47:06
-- Goodmorning;
.............................................................----.the SUN is shining! :)
# reflection
|
01 Juli 2011 | 09:15:51
"Ach, ik kan van alles zeggen. Ik kan het allemaal nog zo mooi beschrijven. Ik kan er een heel zweverig geheel van maken, er net zo goed een sarcastisch en ietwat cynisch tintje aan geven. Ach, ik kan van alles zeggen. Dat is uiteindelijk het geen wat ik altijd zo goed kan, niet? Eigenlijk maak je van elke gebeurtenis een soort scéne, snap je? Het helpt de boel een beetje te relativeren en bovendien te romantiseren.
Ik kan alles nog eens laten passeren. Opnieuw alles terughalen, met het eigenlijke doel ergens een knoop te vinden. Een soort ‘Aha’-moment. Al weet je zelf ergens ook dat het niet echt zin heeft om dit te doen. Het biedt geen oplossing meer, het is te laat. Enige vorm van troost zit er ook niet in.
Bovendien raak je voor je het weet verstrikt in allerlei herinneringen. In flitsen komen ze voorbij. Je wilt ze zo graag vasthouden, doodsbang ze ooit te verliezen. In plaats daarvan verlies je jezelf, doet je ogen dicht en probeert dieper te graven. Het frappante aan dit alles, is dat je wel eens bedenkt dat het overgrote deel bestaat uit een droom. Het frappante aan dit alles, is dat het je niets uitmaakt. Laat het niet stoppen, het is alles wat je nog hebt.
Deze flitsen zijn nog te beheersen. Ze komen en gaan even snel weer weg. Weet je wat het meest pijnlijke is? Jouw geur die ik opeens weer ruik. Mijn ogen vullen zich met tranen.
Jouw adem die ik opeens weer zachtjes tegen mijn oor voel. Er lopen rillingen over mijn rug. Jouw warme lichaam. Zelfs nu gloeit mijn lichaam nog op. En dan jouw armen om mij heen. Mijn knieën worden zwak. Het maakt niet uit. Jij bent bij me, ik voel me klein, kwetsbaar, maar tegelijkertijd veilig, zo ontzettend veilig…
Het moment dat ik dan mijn ogen weer open doe, mijn spiegelbeeld mij weer aankijkt. Een holle blik, starend zonder enige uitdrukking, eigenlijk alleen maar leegte. Want ja, dat is denk ik hoe je het het best kunt omschrijven. Dat is denk ik toch wel het breekpunt. Het besef dat je ‘alleen’ bent. En nee hoor, dat is absoluut niet uit angst.
Dat is -opnieuw- uit Leegte"
|
|
|
|
|
